|
|
| Από το Ούζο στο Αψέντι
Στην Ελλάδα από το καθαρό αλκοόλ με την προσθήκη γλυκάνισου παίρνουμε το ούζο. Στη Γαλλία παίρνουμε το παστίς, με πιο γνωστό αυτό της εταιρείας Pernod-Ricard. Από την ίδια χώρα και με άρωμα κοντά σε αυτό της ανηθόλης είναι το τρομερό αψέντι, ποτό με περιεκτικότητα πάνω από 50 αλκοολικούς βαθμούς (το κρασί έχει 12), αρωματισμένο με φύλλα του φυτού Αρτεμισία η άψινθος, με πικρή γεύση και πράσινο χρώμα. Είχε απαγορευθεί διότι το κατηγόρησαν για πρόκληση παραισθήσεων και ψυχωτικής συμπεριφοράς, είχε όμως γίνει διάσημο αφού στη διάρκεια του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου θεωρούνταν το δημιουργικό ποτό των καλλιτεχνών.
Αν και στα ελληνικά το όνομά του δήλωνε κάτι που δεν πινόταν, από το 1805 ο Περνό άνοιξε το δικό του εργοστάσιο στα γαλλοελβετικά σύνορα και άρχισε να το παράγει. Οχι μόνον ο Λοτρέκ το κουβαλούσε μέσα στο κούφιο ραβδί του, αλλά και οι Ρεμπό, Βερλέν, Οσκαρ Γουάιλντ, Βαν Γκογκ, Πικάσο, Χέμινγκγουεϊ, Σόμερσετ Μομ συνέδεσαν την έμπνευσή τους με αυτό. Από τις αρχές του 20ού αιώνα απαγορεύθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες γιατί η ουσία α-θυιόνη που περιείχε θεωρήθηκε ότι μπλοκάρει στον εγκέφαλο τους υποδοχείς του γ-αμινοβουτυρικού οξέος και χωρίς αυτό τα νευρικά κύτταρα «πυροβολούν» ασυγκράτητα ηλεκτρικούς παλμούς οδηγώντας τον άνθρωπο σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Μετά το 1998 έπαψε η απαγόρευση και από το 2005 άρχισε να απομυθοποιείται διότι κάποιος υποστήριξε ότι με πολύ μικρό ποσοστό θυιόνης το αψέντι δεν είναι τόσο επικίνδυνο και σήμερα οι τολμηροί το θεωρούν ένα πολύ μοδάτο ποτό.
Πηγή: Το ΒΗΜΑ, 04/02/2007 , Σελ.: H10
Κωδικός άρθρου: B14982H101
ID: 283474
|
|
| Μοναδικοί Επισκέπτες 22506 |
|
|